स्कुलको सम्झनाहरु

आज धेरै दिन पछी स्कुलको सम्झना आइरहेछ । दमक छोडे पछी दमक लाई चट्टै माया मारिएछ भने झै भई रहेछ किनकी आज गनेर ल्याउँदा ठ्यकै १० बर्ष पुरा भएछ त्यहाँ पाइला नटेकेको ।

स्कुले दिन पनि त्यति रमाइलो भएन ।।।। स्कुल जाउ , दिन भरी कक्षामा बिताउ , गर्मी मौसम , अल्छि अनी निन्द्रा लाग्दो कक्षाहरु ।। पढ्नमा अरुची ,, यस्तै यस्तै थिए दिनहरु ।।।

  तर केही स्कुल को सम्झनाहरु कहिले नओइ लिवोस जस्तो लाग्दो रहेछ।। अझै पनि स्कुल को गेट छिर्दा गेटै छेउको सुनाखरी त्याँही फुलिरहेको होला भन्ने सम्झनामा आइरहन्छ अनी बेगन बेली को फुल मुनी को चौतारी अझै नि फुलले सितल दिइ रहेको होला भन्ने लाग्छ।। त्यो स्कुल घन्टी नि कदमको रुखमुनी झुण्डी रहेको मेरो स्‍मृति मा छ । अनी त्यो सिसौको बोटको सुनखरी ओहो म कहिल्यै बिर्सिन सक्दिन ति  फुल हरुलाई ।।। अल्छि लाग्दो कक्षामा बसेर बाहिर हेर्नु को मज्जा बेग्लै हुन्थ्यो।। पानी परिरहेको बेला टिनको छानाको आवज अनी पानीको थोपाहरु त्यो सानो अंबाको पात माथि बर्सिदा अंबाका पातहरु कस्तरी नुहिन पुग्थ्यो ।।। म त्यो चर्तिकला हेरेर कहिले थाक्दिन थे ।। त्यो चर्तिकला कहिले नसकियोस झै लाग्थ्यो  ।। कक्षामा के के पढाई हुन्थ्यो म सम्झन्न तर त्यो अंबाको बोट्लाई कहिले बिर्सन सक्दिन ।

त्यसैले मलाई दमक जान मन लाग्दैन अनी स्कुल पनि ।।।। कही त्यो गेटको सुनाखरी को ठाउँमा सिमेन्टिको पिलर पो छ कि ! ! बेगन बेली को ठाउँ मा पार्किङ होला ।।  घन्टी भएको ठाउँमा कन्क्रिट होला ।। त्यो अंबाको बोटको नाम निसाना कतै नहोला ।।। सोच्दा नि उकुस मुकुस लागेर आउछ !!!!

सानो गाँउ बाट सुरु भएको मेरो कथा

एउटा सम्पन्न परिवारमा मेरो जन्म भएको रहेछ । सम्पन्न यस अर्थमा कि धेरै गाँउलेलाई बिहान बेलुका बर्ष भरि खाना पुग्दैन थियो भने हाम्रो परिवारलाई पुग्दथ्यो । मेरो जुजु साह्रै मेहेनती हुनुहुन्थ्यो । सुनेको थिए उहाँ बच्चा हुँदा राम्रो सँग खाना नपुग्ने अवस्था थियो रे। किन पेटभर खाना पुग्दैन भन्ने कुराले उहाँलाई पिरोल्थ्यो रे। त्यसैले उहाँले धेरै मेहेनत गरेर खानु पुग्ने अवस्था भएको हो भनेर बुवाले भन्नु हुन्थ्यो ।

मलाई थाहा भए अनुसार उहाँ धेरै पशुपालन गर्नु हुन्थ्यो अनी कहीले काही ब्यापार गर्न कलकत्ता पनि जानु हुन्थ्यो । नपढेको मान्छे ब्यापार गर्न गाह्रो भएको थियो होला त्यसैले बुवालाई लेखपढ गर्न टाडाको सदरमुकाम पुराउनु भएको कुरा बुवाले मलाई सुनाउने गर्नु हुन्थ्यो। झन मेरो पालोमा त घरमै मास्टर राखेर पढाउनु थाल्नु भएको थियो। उहाँको शिक्षा प्रतिको चेतनाले गर्दानै म मेरो गाँउको पहिलो ग्र्याजुएट ( बि ए ) भएको छु र मैले मेरो जिबिको पार्जन कलम चलाएर नै गर्ने मौका पायेँ।

क्रमस :

(कथा बुवाको
शब्द आफ्नै )

Advantage of Use of Technologies

Tomorrow was Internal Assessment of 'Multimedia'. Reading material was nothing with me. I searched the book ' Multimedia Systems' by John F. Koegel Buford on last whole Sunday around Bhrikuti Mandap and Bhotahiti. That particular book is referred by our teacher Anish Shrestha. So I wanted that book at any cost.

In my inquiry I got the information that Ekta Book house is one of the leading Book house in Kathmandu. So I typed ' Ekta Book Nepal ' in google search bar and I got the whole information about it. I phoned quickly and they told me that there is that book in their store which released my tension for the assessment.

It is one of the advantage of development of technologies.

Dhulikhel and Dolalghat Visit

Sometimes plan doesn't get success but unplanned things come true. It happened like that in the last weekend.

I was unaware on 7 Nov friday evening, of the things that were going to happen the day after.

Time: Sat Morning 8 Nov, I woke up at 4:30. Did my morning things. The college starts from 6:15am. Yes, my college runs on weekend days too, as there are working student in my class. After class, we went to local shop for tea and gossip. The only chance to talk with my college frens is the weekend days, particularly saturday. My college closes on Sunday.

Friends are very enthusiastic. We decided to go to somewhere but where?? My suggestion was 'Tau Dhaha'. They refused'It's very near' they said. They agreed to go to Dhulikhel. 'Dhulikhel? it was the place that I had recently visited for office picnic. But I hadn't got chance to visit Dhulikhel properly. I didn't say a single word to them and agreed to go there.

Camera was in my bag. I usually carry it on weekend days wherever I go.I love to go to take pics on the those days.

And the other unplanned thing was we decided to go to Dolalghat at Dhulikhel. It was full of fun mixed with tiring experience, riding a long journey on bike.

Thanks goes to all my dear frens Mani, Sajan, Binod, Deepak and Manoj. Special thanks to Manoj,local fren from ktm , who was my bike partner and who gave me a lot of information on Dhulikhel (He was a KU Student so ..)

We had a blast day on 8 Nov 08.

By the way, we practiced some photography techniques taught by photography teacher. So the trip turned out to be educational as well.

Flex Wall Magazine Inauguration

Support for Flood Victim

We launched craze 7 , a flex wall magazine today in the primises of Kantipur City College(KCC). It's an new attempt to publish magazine in flex. It was our plan of first semester but we succeded in starting of second semester. I am happy that we finally published.

I contributed article on the film review 'The Blue Umbrella' which was one of my post of my blog.

बखडा (आलुचा) खाँदाको मज्जा........

किरण

कान्तिपुर सिटी कलेजको एमए एमसीजे अर्न्तर्गत फस्ट सेमिस्टार इन्ड टम परिक्षा हुने समय तालिका आइसकेको थियो । जेठ १५ गते नेपाल औपचारिक रुपमा गणतान्त्रिक नेपाल भएको उपलक्ष्यमा सरकारले जेठ १६ र १७ गते र्सार्वजनिक विदा दिएको थियो । गणतन्त्रको कार्यान्वयनपछिको पहिलो कक्षा लिने निहुँमा परिक्षाको लागि आवश्यक सामाग्रीको खोजिको उद्देश्यले हामी जेठ १८ गते कलेज गएका थियौं ।
कतिपय साथीहरु साढे छ बजे नै -कक्षा सुरु हुने सयम) कलेज गएर ८ बजेसम्म दर्र्ुइर् घण्टी कक्षा लिएर भ्याइसकेका थिए । साथीहरु किशोर, टिका, प्रदिप, राजेन्द्र, शीसिर लगायत मँ भने दोस्रो घण्टीको समाप्तीको बाटो कुरेर श्रीराम सरको तेश्रो घण्टीमा हुने मोर्डन जर्नालिज्मको कक्षा लिने सोंचका साथ बाहिरै उभि रह्यौं । तेश्रो घण्टीको समाप्तीपछि साथीहरु आआफ्नै सुरमा कोही लाइब्रेरी, कोही फोटोकपीतिर, कोही कलेजको साइबर, कोही एकाउण्टमा गइवरी काम भ्याउन थाले ।
परिक्षा पर्सिबाट, कलेज आजसम्म लाग्दैछ । त्यसमाथि सबै साथीहरुले हालसम्म कुनै पनि तयारी नगरेका बताउथे । केही कक्षा छुटेका साथीहरुमा थप चिन्ता व्याप्त थियो । एक आपसमा पढाइको तयारीका प्रश्न गरागर गर्ने क्रम चलेकै थियो । के गरी गरी करिव १० बजेको हुँदो हो, एक ग्रुप भएर रमाइला गफ गर्दर्ै गरेका -किशोर, टिका, राजेन्द्र, प्रदीप, मँ लगायत) साथीहरुको आँखा कलेजको छेउमा रहेको आलुबखडाको रुखमा ठोक्कीयो । 'ए ! ल ल ल खाइहाल्नर्ुपर्छ ।' सबैको एउटै आशय थियो, आलुबखडा खाने । 'खाउँ खाउँ हाम्रै पैसा त हो ।' चर्को कलेजको फिस तिरेको पीडा मिश्रति भनाइ थियो केहीको ।
बखडा खाने सोंच सबैको दिमागमा आएलगतै साथी टिका रुखमा चढिहाले । मँ र प्रदिप पनि तलबाटै भुइतिर लर्केको हाँगाको बखडा उपmी उपmी टिपेर खान थाल्यौं । किशोर, राजेन्द्र पनि टिकाले टिपेर पुर्‍याउदै गरेको र प्रदिप र मैले तलैबाट टिपेर दिएको बखडा खान थाले । यत्तिकैमा उमेश, राधा, सोनु, मनोज, शोभाकान्त, महेश, मणी, विनोद, गीता, त्रिभुवन, अनुज, दीपक, राजन आदि साथीहरु हामी भएतिर आएर बखडा खाने कामलाई सघाउन थाले । बखडा टिप्दै गर्दा हेरिरहेको कलेजको पालेले भन्दै थिए, 'हाँगा भाच्चिएला झर्नुहोला है, होस गरेर टिप्नुस् ।' रुखमा चढिरहेको साथी टिकालाई पालेदाइले सम्झाउदै थिए । तर टिका भन्दैथिए, 'रुखबाट खसेपनि कलेजलाई नै घाटा लाग्छ, मेरो ११ हजार फिस तिर्न बाँकी नै छ ।' साथीहरुले रुखमुनी बाटै हाँगा तानेर खाँदै गर्दा छेउको कलेजको विल्डिङतर्फतानिएको टेलिफोन तथा विद्युतको तारलाई समेत असर गरिरहेको थियो । बखडा खाने धुनमा मस्त साथीहरुले पालेले 'विद्युतको तार चुडिएको छ, करेन्ट लाग्ला' भनेको पनि वास्ता गरिरहेका थिएनन्, मात्र एउटै उद्देश्य कसरी बखडा खाने -'
यतिबेलाको दुष्य यदी कुनै क्यामरामा छायाङ्कन गरेको भए कुनै ५/६ कक्षामा पढ्ने विद्यार्थीको व्यवहार जस्तै थियो । कलेजमा पढ्ने साथीहरु धेरैजसो संचारसम्बन्धि कुनै न कुनै ओहोदामा काम गरेका थिए भने सबै ड्रि्री पढ्दै गरेका बौद्धिक जमात नै थियौं । कोही आलुबखडाको रुखमा बाँदर झैं झुण्डीरहेको, कोही तलबाट 'मलाई मलाई' भन्दै हात थापी रहेको, कोही भर्ुइबाटै हाँगा तानेर बखडा टिपीरहेको, टिपेको बखडा एक आपसमा बाँड्दै खाएको, खोसेको अनी विचविचमा नानाभाती गफ गरेको त्यो दृष्य साच्ची बालापन सम्झाउने खालको र रमाइलो थियो । यतिवेला सबैले सबै कुरा विर्सर्ेेमात्र आफूलाई विद्यार्थी सम्झेका थिए ।
बखडा खाँदा खाँदा ढिलो भइसकेको थियो । घट्टेकुलोस्थितको किशोर/किरण दुतावास-१ -हाम्रो डेरा) मा पुगुञ्जेल साढे एघार बजिसकेकेा थियो । खाना पकाउदा, खाँदा सवा बाह्र बजेको थियो । खाना पकाउदा हामी दर्ुइजनाले विहानको कलेजको बखडा खाएको कुराको समिक्षा गर्‍यौं । हाम्रो निष्कर्षथियो, 'कलेजमा सरासर पढाइमात्र पढ्दै आएकादेखि मन्त्रालयका सचिव स्तरसम्मका साथीहरु एकैसाथ पढ्दैछौं, यदी आफ्नो हैसियतमाथि घमण्ड गर्नेहो भने साथीहरु एक आपसमा बोल्ने बातावरण पनि नहुन सक्थ्यो । तर, विद्यार्थी विद्यार्थी नै हो, चाहे एक कक्षाको होस् या पि.एच.डि.को किन नहोस् । सबै स्तरका विद्यार्थीमा मिल्दोकुरा उसको चन्चलेपना हो । यदी कसैलाई बालापनको सम्झना गर्नुछ भने आफ्नो जुता, टोपी घरमै राखेर, सबै जिम्मेवारी थाती राखेर कलेज भर्ना भए हुन्छ । अविश्मरणीय क्षणहरुको संग्रह गर्न पाइन्छ, हामीले विहान बखडा खाएजस्तै............'

Note: Kiran Acharya, formor journalist is my fren from KCC who writes so well. I love his writing and posting his article.
About Article: I was absent that day otherwise I was also one of the character in the above article.

पढाई फेरी सुरु

सेकेन्ड सेमेस्टेर पनि सुरु भयो । मलाई मन नपर्ने बिषय पढ्नु पर्ने रहेछ । मार्केटिङ । मार्केटिङ भन्न बितिकै टाउको दुख्न थाल्छ। मिडिया र मार्केटिङ रिलेटेढ सब्जेक्ट भएर हामीले यो बिषय पढ्नु पर्छ । कसै कसैलाई साईन्स, म्याथ भन्न बितिकै टाउको ढुख्न थाले जस्तै मलाई चै अकाउन्ट , मार्केटिङ भन्न थाले पछी टाउको दुख्न सुरु हुन्छ।

खुशीको कुरा चै के छ भने यो सेमेस्टेरमा फोटोग्राफी रहेछ। मेरो मन पर्ने बिषय तर दु ख लाग्दो कुरा चै म हप्तामा यसको एउटामात्र कक्षा लिन पाउने रहेछु। ठिकै छ यो सेमेस्टेर भरी २० वटा जती फोटोग्राफीको कक्षा लिन पाउने रहेछु(नट सो ब्याड )।

एउटा घटनाको झल झली याद आउँछ। शायद म कक्षा ९ मा पढ्थे होला। फोटोग्राफीमा रुची बसिसकेको थियो । त्यो बेला फोटोग्राफी सुन्न बितिकै कान ठादो ठादो भईहल्थ्यो ( अहिले पनि हुन्छ ) । साईन्समा फोटोग्राफफीको केमिकल इकुएसन पढ्नु पर्थ्यो। म चाँही फोटोग्राफी सँग सम्बन्धित भाको हुनाले सरले पढाउँदा खुब ध्यान दिएर सुने । तर त्यो केमिकल इकुएसन यस्तो गाह्रो थियो कि मेरो त दिमागनै फन फन घुम्यो। तर अली अली याद आउँछ। सिल्भर भन्ने पदार्थसँग सम्बन्धित छ । पछी ब्यचलरमा पढ्दा अली मज्जाले बुझे । सिल्भरलाई हलाईढ सँग गराउने रियाक्सन रहेछ । अझै पनि राम्रोसँग थाहा छैन । शायद अब सिक्छु होला परफेक्ट्लि।

A Night

It's 12:16 am. Ah ! it is a morning of 25 may but I am feeling it as a night of 24 may. Nothing special to write. But it's always turn something special when the writing ends.

Before sitting on computer, I was reading ' Microsoft Dekhi Bahaundada Samma' - translation of english version of 'Leaving Microsoft to change the world' by John Wood and the translater is Khagendra Sangraula. My flow in Nepali is good as compared to English. So I am enjoying reading it. I think I will finish it within this week. My end term is starting from june 2 so I must finish reading it till then and there is a long list of books to read after exam. Oh my god, how can I forget assignments.. It also needs time. Let's see what happens..

Isn't it only few days back when I joined KCC, my new college that is what I am feeling. Time is running very fast. It's the end of Ist semester...

Today, I went to Tudhikhel for observing 'Chandi Naach'. I loved the people doing it. I wished I could do.

what to write...........ok about tomorrow. Acutually about today because it's already morning but I will call it tomorrow becoz I haven't slept yet.

My college is off on sunday so I can wake up late tomorrow and the great thing is my mom won't 'Dhak Dhak' in my door. It's sunday!! complete rest day. But there are so many things to do. First of all cooking then,
washing, ok .... there is some extra work for me tomorrow. I am going to Post Office for sending some things to my sis through EMS. and assignments are there to complete.

Right now is 1:11 am. I still don't know when am I going to sleep..I am listening to FM, changing frequently becoz none fm is playing nice songs.

Tick Tick : the clock's sound
Swaaaaa : Computer's sound
Tyak Tyak Tyak: computer typing sound

Ok it's time to say bye bye from blog so before going, a short poem on this whole environment,

The twinkling artificial lights
In this mid night
The moon light
Between the clouds
Looking each other
In this mid and silence night.


Note: I slept for 2hrs today so it's a sleepless night :)

My Interesting Class

RK Regmi Sir teaches us Reporting and he is teaching Layout and design these days. In his last class, he taught about it practically. First he gave us A4 size paper and asked us to fold for proper spacing. He gave instructions what to write in that paper. We all followed him. Finally we made our newspaper.





Everyone was so happy to make their own newspaper that titled their names (Eg Radha Times, Kiran Times, Tribhuwan Times, Shankar Times etc)

फुल ब्यापार

बिहानको ३ बजे देखी खुद्रा फुल ब्यापारीको जीवन सुरु हुन्छ । उनिहरु फुल ठेक्का गर्छन् र ठेक्का अनुसार फुल उनिहरुकहाँ आइपुग्छ । ठेक्का वालाहरु मौसम अनुसार फुल ल्याउँछन । कहिले लाहुरे फुल त कहिले ग्लाडुलस । यस्तै बिभिन्न थरिका फुलहरुमा सयपत्री , कारनेशन , गुलाब , बखम बस , क्युरस आदी पर्छन ।

यास्ता साना फुल ब्यपारीहरु स्वयम्भुको आसपासमा थुप्रै भेटिन्छन् । उनिहरुका अनुसार प्राय यि फुल ग्राहकहरुले घर लगेर भगवानलाई चढाउने गर्छन् ।

उनिहरुको फुल बेच्ने समय बिहान को १० बजे सम्म मात्र हो । त्यस पछी फुल बिक्री हुँदैन । आज बिक्री नभएको फुल भोली बिक्री गर्छन् । कुनै फुल त्यसै राख्दा नबिग्रिने हुन्छ भने कुनै फुललाई पानीमा राख्नु पर्ने हुन्छ । भोली पल्ट पनि बिक्री नभए बिग्रेर जान्छ ।

फुल बिक्री हुने मौसम जेठ हो तर औसी , पुर्णेमा पनि फुल धेरै बिक्री हुन्छ ।

सोभा के सी इचङगु नारायणमा बस्ने एक महिला हुन र उनी एक खुद्रा फुल ब्यापारी हुन । उनले फुल बेच्न थालेको १० बर्ष भयो । उनको अनुसार दैनिक १०० देखी १५० रुपैया सम्मको फुल बिक्री हुने गर्छ।

यसरी खुद्रा फुल ब्यापारीहरुले आफ्नो गर्जो टार्नुका साथै आफ्नो देशको फुललाई ब्यापारीकरण् गर्न मद्घत पु याइ रहेका छन। उनिहरुको यो सानो पाइलाले भोली नेपालको पुष्प ब्याबसाय अन्तराष्ट्रियस्तरमा पुग्न नसक्ला भन्न सकिन्न। खाँचो छ त केवल सरकारको अलिकती सहयोग!!!

नोट : यी माथिका हरफहरु मैले फुल सम्बन्धी एउटा सानो टि.भी रिपोर्ट बनाउन को लागि लेखेको थिएँ । यो हाम्रो 6th sem bachelor को प्रोजेक्ट work थियो । प्रोजेक्ट पुरा भएन । किताब मिलाउनेक्रममा भेटेपछि ब्लगमा किन पोस्ट नगरौ भनेर पोस्ट गरिरहेको छु ।

Levels of Communication

Mid-term exam is going on. First was Mass Communication Theories and Practices. I left one question of 5 marks.

We sat for combine study last saturday for it. Let's revise. It is interesting. There are different levels of Communication described by Denis MC Quail, an expert of Mass Communication.They are:


Intra Personal Communication

Inter Personal Communication

Intra Group Communication

Inter Group Communication

Institutional Communication

Mass Communication

Let's take an example of myself.


I want to study Mass Communication. It's Intra Personal Communication.

I talk with my friend to study about it.It's Inter Personal Communication

I talk with my parents, brothers and sisters at home within my family. It's Intra Group Communication.

If I have to take loan for my studies, my parents ask loan to my relatives or his friends. That family decides whether to give loan or not.It's Inter Group Communication.

I join college.It's Institutional Communication.

I complete my studies and start to work. It's Mass Communication.

It is also called as Pyramid of Communication.

Thanks to all my frens Shankar, Kiran, Tribhuwan, Kishor, three frens which I don't know their names and Radha.

New College

I started my class of Master's Degree in Masscommunication and Journalim at Kantipur City College(KCC) from 17 Jan.It will be an intersting class for me because It will refreshes my bachelors studies and help me to learn more about Masscommunication and Journalism. The other factor that interests me about this new class and college is the number of students.

When I was in Shepherd College of Media Technology, there used to be only 11,12 students in regular class, which is very mimimum number as compared to my new class.There are almost 40 students in this MA MCJ(Masters of Arts and Masscommunication and Journalism).And I find KCC so crowdy. There are always a lot of students hovering around.May be this is the real college life.

But,I am worried about time. The class starts from 6:30am. It takes me 1hr to reach my college from home. so I have to wake up at 5 am. It's so difficult to wake up so early but the enviroment of new college attracts me and I like to come to college.

I met Bikkil and Bishal for the first time after leaving Shepherd. They are also studying in KCC with me. We are 5 students from Shepherd.Pramina, Sandesh, Bikkil,Bishal and me.